Ömür Törpüsü... Metin ELOĞLU

ÖMÜR TÖRPÜSÜ

Yaşamak istiyorum
Yaşamak istiyorsun
Yaşamak istiyor

Böyle şiir olmaz, diyeceksin; biliyorum.
Ama böyle dünya olur mu?
Böyle barış olur mu?
Böyle hürriyet olur mu?
Böyle kardeşlik olur mu?
Biliyorum ki, katlanıver, diyeceksin;
Ama böyle yaşamak olur mu!

Metin ELOĞLU

Can Baba'ya saygıyla... Martılar ki

Martılar ki

Günlerdir körköstebek nefsimle öyle hırlı
Ve öylesine harlı ki
esrik nefesim
Bir kibrit tutsam parlayacak.
Bir sarnıç gemisi diyecekler alev almış
Boğazın iki yakasından

Oysa bir gaz tenekesiyle bir şişe mavi
Gelişi güzel mi güzel bir ocak
Suların ortasında sevgili öfkemle benim
Yanacak bahar erişinceye değin
Soğuktan morarmış kanatlarını
ısıtsın diye martılar

Martılar ki sokak çocuklarıdır denizin

Can Yücel

Fotoğraflar: TÖÇ

Roger Waters geçti İstanbul'dan

Konserin duyurusu ilk yapıldığında, kaçmaz bu konser diyordum. Ne de olsa yaklaşık 30 yıldır tanıdığım ve sevdiğim bir grubun beyniydi. Pink Floyd'u da Roger Waters'u da severek ve tüm albümlerini toplayarak büyümüştüm üstelik. Konser anı yaklaştıkça üzerime çöken ataletin de katkısıyla bilet almamıştım ve gitmeme düşüncesindeyim. İlk olarak İzmir'den yakın bir arkadaşım aradı konserden yaklaşık on gün önce ve ben geliyorum görüşelim dedi. Dedim durumum belirsiz. Günler birbirini kovaladı ve konserden bir gün önce bir başka arkadaşım aradı geliyorsun değil mi dedi, belli değil ararım dedim. Derken konser saatleri yaklaştı ve sevgili oğlumun ve yeğenimin hadi sen git diyerek beni zorlamaları ile harekete geçtim. Facebook duvarıma yazdım gidiyorum diye, yazımı gören arkadaşım aradı buluşalım diye. Bu arada ben hala biletsizim, İstinye Park'a gittim bilet almaya, yaklaşık 30 dakikalık kuyruk beklemesi sonucu biletimi aldım saha içinden. Cem ile buluştuk Levent'te ve tıklım tıklım dolu bir metro ile ulaştık İTÜ-Ayazağa durağına. İndik yürümeye başladık stadyuma, yine konser için İzmir'den gelen yakın bir arkadaşımla görüştük sahaya girmeden önce, devam ettik girdik sahaya, sahneyi sol çaprazdan gören ve yakın bir noktada beklemeye başladık ustayı. Beklerken başladık selam vermeye Taksim'e, izleyiciler hep bir ağızdan bağırdı beklerken ''Her yer Taksim, her yer direniş'' diye. Dakikalar kala Imagine duyuldu kabinlerden ve selam durdu herkes John Lennon'a, ben de omuzumdaki Imagine dövmeme dokundum dinlerken. Kalabalık her geçen dakika artıyordu. Saatler sanırım 21.00'i gösteriyordu ki başladı Roger Waters ve ekibi. Merak edenler için Playlist'in linkini paylaşıyorum.

http://www.setlist.fm/setlist/roger-waters/2013/itu-ayazaga-kampusu-maslak-istanbul-turkey-63c6e6e3.html

İzleyici-dinleyiciler coşmuştuk sahneye çıkışla birlikte. Gündüz haberi düşmüştü duvara yansıtılacak isimler kimler olacak Türkiye'den kimler var diye ve Adnan Menderes, Hrant Dink, Uğur Mumcu adlarını öğrenmiştim. Menderes neden diye de düşünmeden edememiştim.

Sabırsızca ''Gezi''ye selam durmasını bekliyordum, Türkçe konuşmaya başladı. Tamam geliyor dedim ama gelmedi o an. Tam umudu kesmiştim ki bir anda ''devlet terörü, ölenlere adıyorum dedi ve bu çocuklara alkış istiyorum diyerek Gezi olaylarında canını yitirenlerin resimleri ve isimleri yansıtıldı duvara.

 http://www.youtube.com/watch?v=w8IvkmQTZmA

Canlarımıza saygıyı atlamamıştı büyük usta. Bu arada bir çelişkiden de bahsetmek istiyorum; Garanti Bankası sponsorlardan biriydi. Hani haberlerde pembe tablolar çizen, gizleyen olan biteni, zorunda kalınca da çarpıtan ve on yılda nice değerli çalışanını harcayan NTV'nin bağlı olduğu gurubun bankası. Can verenleri göstermekten kaçınan patronun sponsorluğunda canlarımız anıldı saygıyla. Öte yandan asıl sponsor bizdik. Hem paramızla girmiştik içeri ki saha içi biletler en ucuzu olup ve 150 TL idi, tıklım tıklım da doluydu her yer. Ayrıca Garanti'yi Garanti yapan, NTV'yi NTV yapan da biz değil miyiz? Bizim paramızla çarklarını döndürmüyorlar mı? Biber gazının, TOMA'nın sponsoru da biz değil miyiz? Vergilerimizi son kuruşuna kadar geri almadık mı ilaçlı su ve gaz yoluyla. Vergilerimizle yitmedi mi canlarımız? Duvara yansıyınca resimler yine başladık bağırmaya, her yer Taksim her yer direniş, bu daha başlangıç mücadeleye devam diye. Bekledik biber gazı TOMA vs ama hepsi Silivri'yolunda olduğundan boşa çıktı beklentimiz. Konser ya da gösteri mi demeli sürüyordu tüm hızıyla. Bu arada duvarın boşlukları dolduruluyordu sürekli, sahne kapatılıyordu duvarla, örülüyordu duvarın kalan kısmı. Sanki The Wall filminin tiyatrosunu izliyor gibi hissettim. 1989'a gittim Sevgili Ali ile tanışmamıza neden olan The Wall'u izleme çabamıza ve ilk çabamızın teknik nedenlerle gösterimin ertelenmesi sonucu güzel bir dostluğu başlatmasına gittim bir yandan ve Ali'yi de andım konser sırasında keşke İstanbul'da olsaydı da beraber gelseydik dedim. İnciraltı yurt günlerimi düşündüm, eve çıkma kararımı, çıkışımı, öğrencilik yıllarımı. Özlemişim...
''Hey teachers'' diye bağırdık, sevgili oğlumu düşündüm. Çocuklarımızın okulu sevmemeleri için neler yaptığımızı düşündüm bizim, oy verdiklerimizin ve vermediklerimizin. 1979'da yazılan şarkı 2013 Türkiye'sinin gerçeği halinde değil mi bir çok yönüyle?
Konser süresince zaman zaman sloganlar yükseldi, ne konserin havası bozuldu, ne de eğlenceye çevrildi. Her şey dozundaydı.
Saat 23.30 civarında konser bitti ve bir açık hava konserinin tahliyesinin ne kadar zorlaştırılabileceğini yaşattılar bize. Tam bir saatte çıkabildik kampüs dışına. Sahadan çıkmamız da yaklaşık 40 dakika aldı. Bu bir saati yürüyerek geçirdik, neyse ki araba ile gelmemiştik, onların durumu daha da içler acısıydı çünkü.
İyi ki gelmişsin Roger Waters, iyi ki aramışsınız arkadaşlarım hadi diye, iyi ki zorlamışsınız sevgili oğlum ve yeğenim. İyi etmişim gitmişim, konserden konsere görüştüğümüz kuzenimle de görüştük uzun bir aradan sonra...
Konser bu gece olsaydı Silivri'ye de selam dururdu Roger Usta...
Bu günün düşündürdükleri (5 Ağustos 2013 ) : Halkın tamamına vereceksin müebbeti, herkes rahatlayacak!!!
Sevgiyle, adaletle, barışla...
Taylanca

Fotoğraflar: TÖÇ

Gezi/nimlerim 29 Temmuz 2013

Uzunca bir aradan sonra 29 Temmuz'da gittim Taksim'e. Hem de sevgili oğlumla ve yeğenimle birlikte... Anlattık oğluma Taksim'de neler oldu? Gezi'de neler yaşandı.
Metrodan çıkışı Tünel'den yaptık. İstiklal caddesi boyunca konuşa konuşa yürüdük, sorularını yanıtladık. Mis Sokak'ta mola verdik ve İnci Profiterol'ün yeni yerinde profiterol yedik. Malum İnci Profiterol'ün eski ve yıllardır durduğu mekan ranta kurban gitmiş ve bu simge mekan yerinden edilmişti, dolayısıyla uğramadan geçilmezdi. Dilimiz döndüğünce anlattık oğluma İnci'yi de.
İstşklal Caddesi boyunca yürürken ''Yeryüzü İftar Sofrasına'' davet edildik. Tok olduğumuz için teşekkür ederek devam ettik. Hani daha iki gün önce TOMA ve biber gazıyla dağıtılan iftar sofrası var ya işte o sofradan davet aldık. Yerde yasaklanan ancak şatafatlı masalarda Beyoğlu Belediyesi tarafından başka yerlerde verilen iftarın ''HALK'a açık olanıydı bu yeryüzünde olan ve müdahale edilen.
Gezi'ye yenileme sonrası ilk kez gittim. Açıkçası içim burkuldu. Çiçekler dikilmiş, yaşanan her şeyin izi silinmeye çalışılmış. Çalışılmış diyorum çünkü silinemez bazı anılar. Gezi'de başlayan ve tüm ülke yüzeyinde günlerce, gecelerce süren eylemler tüm engelleme ve cadı avına karşın yeni başlamış gibi sürüyor her ortamda. Gezi'de de Gezi için canlarını yitirenler için simgesel mezar taşları yapılmış. Yine polis müdahaleleri ile kaldırılıp, kaldırıldıkça yerine konulan taşları ziyaret ettik ve andık saygıyla canları.
Taksim gezimiz Tünel'de başlayıp, Gezi Parkı istasyonundan metroya giriş ile son buldu. Metroda da burukluk sürdü. Her gece tıklım tıklım olan metro, coşku ile dolu olan metro boştu ve bir de vagonlarda yer alan gerçekten çok tuhaf ve özür dilenmesi gereken bir afiş ile can sıkıcı idi.

TÜRKİYE, ÜZGÜN YURDUM, GÜZEL YURDUM

TÜRKİYE, ÜZGÜN YURDUM, GÜZEL YURDUM
Türkiye, üzgün yurdum, güzel yurdum
Boynu bükük ay çiçeği
Şiirin ve aşkın geleceği

Türkiye, üzgün yurdum, güzel yurdum
Dağ rüzgarı, portakal balı
Alçak gönüllü, hünerli, sevdalı

Türkiye, üzgün yurdum, güzel yurdum
Yazgısı kara yazılmış gelin
Kurumuş sütü memelerinin

Türkiye, üzgün yurdum, güzel yurdum
Harlı bir ateş gibi derinde yanan
Haramilerin elinde bulunan

Türkiye, üzgün yurdum, güzel yurdum
Güngörmüş, bilge toprağım
Yunus, Pir Sultan ve Nazım

Türkiye, üzgün yurdum, güzel yurdum
Bozlat, ağıt, halay ve zeybek
Dumanı üstünde ekmek

Türkiye, üzgün yurdum, güzel yurdum
Yüzü kırış kırış anam
Ağlayan narım, gülen ayvam

Türkiye, üzgün yurdum, güzel yurdum
Asmaların üstünde gün ışığı
En güzel geleceğin yakışığı

Türkiye, üzgün yurdum, güzel yurdum
Zinciri altında kımıldayan
Bitecek sanıldığı yerde başlayan

Ataol BEHRAMOĞLU
 

Han-ı Yağma... Tevfik Fikret'ten

Han-ı Yağma


Bu sofracık, efendiler - ki iltikaama muntazır
Huzurunuzda titriyor - şu milletin hayatıdır
Şu milletin ki mustarip, şu milletin ki muhtazır
Fakat sakın çekinmeyin, yiyin, yutun hapır hapır...

Yiyin efendiler yiyin, bu han-ı iştiha sizin
Doyunca, tıksırınca, çatlayıncaya kadar yiyin

Efendiler pek açsınız, bu çehrenizde bellidir
Yiyin, yemezseniz bugün, yarın kalır mı kim bilir
Şu nadi-i niam, bakın kudumunuzla müftehir
Bu hakkıdır gazanızın, evet, o hak da elde bir...

Yiyin efendiler yiyin, bu han-ı zi-safa sizin
Doyunca, tıksırınca, çatlayıncaya kadar yiyin

Bütün bu nazlı beylerin ne varsa ortalıkta say
Haseb, neseb, şeref, oyun, düğün, konak, saray
Bütün sizin, efendiler, konak, saray, gelin, alay
Bütün sizin, bütün sizin, hazır hazır, kolay kolay...

Yiyin efendiler yiyin, bu han-ı iştiha sizin
Doyunca, tıksırınca, çatlayıncaya kadar yiyin

Büyüklüğün biraz ağır da olsa hazmı yok zarar
Gurur-ı ihtişamı var, sürur-ı intikaamı var
Bu sofra iltifatınızdan işte ab ü tab umar
Sizin bu baş, beyin, ciğer, bütün şu kanlı lokmalar...

Yiyin efendiler yiyin, bu han-ı can-feza sizin
Doyunca, tıksırınca, çatlayıncaya kadar yiyin

Verir zavallı memleket, verir ne varsa, malini
Vücudunu, hayatını, ümidini, hayalini
Bütün ferağ-ı halini, olanca şevk-i balini
Hemen yutun düşünmeyin haramını, helalini...

Yiyin efendiler yiyin, bu han-ı iştiha sizin
Doyunca, tıksırınca, çatlayıncaya kadar yiyin

Bu harmanın gelir sonu, kapıştırın giderayak
Yarın bakarsınız söner bugün çıtırdayan ocak
Bugünkü mideler kavi, bugünkü çorbalar sıcak
Atıştırın, tıkıştırın, kapış kapış, çanak çanak...

Yiyin efendiler yiyin, bu han-ı pür-neva sizin
Doyunca, tıksırınca, çatlayıncaya kadar yiyin






Tevfik Fikret

Gezi Parkı'nda G/ezici Çoğunluk...

Geril/e/meden...

http://www.radikal.com.tr/yazarlar/m_serdar_kuzuloglu/gezi_parki_eylemlerinin_sosyal_medya_karnesi-1138146

Her şey 27 Mayıs'ta başlamış. Başlamış diyorum çünkü; her şey çok sessizce gidiyordu ve ben de dahil olmak üzere sessiz ülkem hiç bir şeyin farkında değildi. Derken 28 Mayıs'ta ilk gaz sıkıldı ve başladı her şey; her şey bir gaz ve toz bulutuydu dedirtircesine başladı... 29 Mayıs'ta Twitter ve Facebook üzerinden yapılan paylaşımlar ile bir anda ve kendi kendine örgütlenen kitle ki beni bile ayaklandırdı haylazlar Gezi Parkı'nın yolunu tuttu. Belediyemizin ulaşım bazlı her türlü engelleme çalışmasına karşın Gezi'ye akın ediyordu İstanbullu. Önceden İstanbullu da sonradan İstanbullu da... Genç İstanbullu da, yaşlı İstanbullu da... Kısacası HERKES, herkes tanımının içinde yer alanların tamamı Gezi Parkı'nı korumak için akıyordu Taksim'e. Akıyorduk Taksim'e arkadaşlarımızla, metrodan Mecidiyeköy'de inmiştik, çünkü oraya kadar çalışıyordu, başka arkadaşlarımızla iç çıkışı buluşup yürümeye başlamıştık. Şenlik havasındaydı. Sloganlar atıyorduk, her telden slogan atıyordu kalabalık. İsteyen istediğine eşlik ediyordu. Kadın, erkek, çoluk, çocuk herkes vardı. Herkes kendine yakın bulduğu slogana eşlik ediyordu, yalnızca küfür etmiyordu, etmiyorduk. Osmanbey civarında ilk gazımızı çektik ciğerimize. Neyse ki yirmi yıl içtiğim sigarayı beş yıldır içmiyordum da ciğerlerim sağlığına kavuşmuştu, gazı yeyince anladım sigaranın ne kadar zararlı olduğunu, bir yandan da keşke sigara dumanı olsaydı bu dedim, gözümü, genzimi, burnumu; her yerimi yakmıştı. Panikle geri çekilmeye başladık, insanların bir kısmı sakin sakin diyordu ısrarla, öğrendik orada sakin olmayı. Bir arkadaşımla bir apartmana sığındık. Sonra yeniden toparlandık ve yürümeye başladık sloganlarımızla, derken daha ağır geldi gaz kokusu ve ilk TOMA ile o anda tanıştım, TOMA dedikleri şeyi kendi gözlerimle görmek gururlandırdı o anda beni. Bu arada taa Denizli'den bir eczacı arkadaşımın uyarısı ile yanıma yüzücü gözlüğü, antasitli solüsyon ve maske almam gerektiğini öğrendim ama heyecandan yalnızca maske ile çıktım Gezi Parkı yoluna. Gazı yeyince anladım unuttuklarımın ve yapılan desteğin değerini. Gözlerimden acı ile akan yaşa sağdan soldan uzanan solüsyon sıkan tanımadığım güzel eller destek oldu, hem bana hem arkadaşıma. Diğer arkadaşlarımızla yitirdik birbirimizi kalabalıkta ve gaz bulutu içinde. Merak ettikçe telefonların çektiği ölçüde  sorduk birbirimizi ama o gece bir daha bir araya gelemedik. Bir geri iki ileri Hilton Otel hizasına kadar geldik. Gaz sıkıldıkça kaçışma durmuştu artık, öğrenilmişti sakin olmak, sakin kalmak, sakin geri çekilmek ve sakince geri toplanıp yeniden ileriye doğru yürümek. Bir kaç saat sürdü bu git geller ve İstanbul Radyosu önüne kadar geldik. Gezi görünmüştü artık, geldik derken polis öyle bir geliş yaptı ki anlatamam. Adeta kazıma çalışması, önden Sevgili TOMA, ardından 40-50 kadar yere paralel şekilde tüfeklerinden gaz ata ata geldiler üstümüze. Sakince kaçıştık yine öğrendiğimiz ve alıştığımız şekilde. Birine çarpınca iki kişi birden pardon diyordu, affedersiniz diyordu, gözlerine solüsyon sıkıyor yanında getirdiği fazla maskeyi gereksinim duyana veriyordu. Bu arada İstanbul Diş Hekimleri Odası penceresinden maskeler atıldı, alkışlarla teşekkür ettik sevgili diş hekimlerimize... Ne mutlu ki bize sağlığımızı düşünen birileri vardı... 

Yoldan kazımaya çalıştılar bizi. Benim ve arkadaşımın ilk ciddi eylemiydi bu ve korku ile sığındık bir kafeye cadde üzerinde her yeri cam olan bir kafeye. Görüyorduk polislerin sürek avını. Nişan alıp atıyorlardı. Kafe sahiplerinin uyarısı ile karartılmıştı mekan ve bizler de yerlere çökmüştük görünmemek için. Patlıyordu kapsüller dışarıda ardı ardına. Sesler durmak bilmiyordu. Gaz içeriye de çok ağır şekilde hükmetmişti. Bilmeyenler için söyleyeyim; önce göz,geniz ve burun yanıyor. Sonra yaşarma, ıslanma ve akıntı başlıyor. Kusma refleksi gelişiyor sonra. Duyduğunuz acı ise kalıcı... O haldeyken bile herkes birbirine sessizce yardım etmeye çalışıyordu ki asıl gözlerimi yaşartan da işte bu yardımseverlikti, yürüyüşün başından beri yaşadığımız... Dışarıda göz gözü görmüyordu artık, sürekli patlama sesleri ve biber gazı denilen illetin dumanı ve kokusu egemen olmuştu her yere. Bir süre daha kaldık içeride, sonra çalışanların yardım ve yönlendirmesi ile arka kapıdan çıkarak Hilton'un ön tarafına geçtik. Kalabalıktı orası da kalabalık olmasına ama gaz kapsülleri de ardı ardına patlıyordu yine, göz gözü görmüyordu. Son bir uğraşla Hilton Otel'e girdik. Otelin lobisi gazı yiyenlerin sığınağı halini almıştı. Biz de kendimize bir yer bulmak üzere lobiden geçerek terasına yerleştik otelin ki, garip duygulara büründüm oturduğumuzda; direnişe gelmiştik ve eşsiz boğaz manzarası vardı sığındığımız yerde. Düşünsenize ekonomik durumunuzun iyiliğine paralel olarak gelebileceğiniz bir otelin terasında boğaza bakarak hava almaya çalışıyorsunuz, telefonunuzu şarj ediyorsunuz. Başka eylemcilerle tanışıyorsunuz. Gerçekten hoş ve bir o kadar da tuhaftı orada olmak... Gece yarısını geçmişti saatler ve artık dönmek istiyorduk, otel çalışanlarına konukseverlikleri için teşekkür ederek otelin taksilerinden birine binerek, otel müşterileri için açılan özel yoldan geçerek ulaştık eve. Polisin ısrarına! karşın güvenlik müdürü vermemişti bizleri polise. Harbiye'de gaz bombaları patlıyordu hala ve biz uzaklaşmaya başlamıştık artık. Balmumcu'da trafiğin kesildiğini gördük tencere tava eylemcileri tarafından ki gecenin bir yarısı olmasına karşın dökülmüştü çapulcu halk sokağa, alkışlarla inliyordu sokaklar, pencereler, balkonlar...
Biber gazının genzimizde bıraktığı tat ve duyularımızda bıraktığı sinir bile ''bugün ayrıldım ama yarın gene geleceğim'' dememizi engelleyemedi.
1 Haziran'da daha kalabalık olarak toplandık ki ondokuz yıldır görmediğim bir arkadaşım da vardı eylemci dostların içinde. Taksim'deydik, Taksim coşkuluydu, sloganlar, yürüyüşler, cıvıl cıvıldı her yer. Biz de bu coşkuya kaptırdık kendimizi ve Nevizade'de bulduk kendimizi. Sonra ne için bulunduğumuzu düşündük ve kalktık oradan. Beşiktaş'ta çatışma olduğu haberleri geldi, barikatlar kurulduğu haberleri düştü sosyal medyaya. Gece saat 03.00'e kadar Taksim'de takıldık ve İnönü Stadı'nın oradan yürüyerek geçtik indik caddeye. Barikatlarda ateşler yanıyordu hala, kimsecikler yoktu çevresinde. Sahil yoluna inince sivil polisler ve çevik kuvvet grupları karşıladı bizi. Üstümüzü, çantalarımızı aradılar, zaten nefes almak çok zordu her yer bembeyazdı gecenin bu saatinde ama sert bir üslupla üstümüzü aradılar, maske, solüsyon, gözlük üçlüsünün niye yanımızda olduğunu falan sordular sonra kovarcasına uzaklaşın gidin dediler. Biz de uzaklaştık ve önce bir yerde çorba içtik ve sonrasında evlerimize dağıldık. Yine gazı yemiştik, bu kez bir de fırça yemiştik üstüne üstlük, sanırım gaz yemenin armağanı idi fırça...
Pazar günü ne yaptık? Yine toplandık gittik, bazı arkadaşlarımız gelemedi başka bazı arkadaşlarımız dahil oldu gruba. Bu arada Cumartesi günü aldığımız karar ile Taksim sınırlarında alkol tüketmemeyi tercih ettik. 1 Haziran'da bira içmiştim sonrasında hiç bir Taksim gününde tek yudum dahi almadım. Amaca uygun davranma kararıydı aslında bu. Hemen hemen her gün gitmeye başladım, kesin buradadır dediğim arkadaşlarımla orada buluşmaya başladık. Gelemeyenler için de durumu paylaşmaya başladım. Medyamızın penguenlerin çiftleşmesini anlattığı bir dönemde bizlerin gerçeklere dayalı paylaşımlarının önemli olduğunu biliyor ve ona göre hareket ediyordum. Arkadaşlarımın paylaşımlarımla ilgili teşekkür içeren mesajları daha da özendiriyordu. Ben de paylaşmaya devam ettim. Taksim, polisin çekilmesi ile birlikte baharı yaşamaya başlamıştı. Gaz yerken birbirine destek olan, çarpışan iki kişinin gazın acısına karşın durup birbirinden özür dileyen topluluk kalabalık şekilde Taksim'i korumaya ve güzelleştirmeye başlamıştı. İlk günlerde küfürlü sloganlar da duyulmuştu ancak artık yoktu, insanların birbirlerini uyarması sonucu küfür temizlenmişti. Duvarlardaki küfür içeren yazılar, Gezi Parkı sakinleri tarafından başka şekillere sokuluyor ve küfür duvarlardan da kibarca temizleniyordu. Günler geceler bu şekilde geçmeye başladı. Coşku, katılım her geçen gün artıyordu. Artık metro Taksim'e kadar çalışmaya başlamıştı. İnsanlar iş çıkışı akıyordu Taksim'e. Zaman zaman provakatif girişimler olsa da meydanın sağduyusu kazanıyordu hep. 30 saniye sürmeden sakinleşiyordu ortam. Gezi Parkı'nda farklılıkların birliği vardı. Herkesi oraya getiren neden farklı olmakla birlikte aynı dil konuşuluyordu; sevgi ve saygı dili. Herkes birbirini seviyor ve sayıyordu. Düşünce, yaşam biçimi, ekonomik durum, yaş, din, dil ayrımı kalmamıştı. Komün yaşamı başlamıştı. Dayanışmaya destek amacıyla çapulcuları destekleyenlerin getirdikleri park sakinleri tarafından paylaşılıyordu. Gereksinimi olan gereksinimi kadar alıyordu her hangi bir şeyden. İzdiham, kavga vb yoktu. İnsanlık vardı...
Günler geçtikçe meydan ve park kendi ekonomisini yarattı. Seyyar satıcılar adeta patladı hatta Zaytung'a haber bile oldu. Köfte, su, karpuz, maske, gözlük satıcılarının arasına her türlü yiyecek, içecek ve çeşitli tüketim maddesi satıcısı eklendi. Taksim Dayanışma Platformu ve Park sakinleri Gezi Parkı içinde içki içilmemesi konusunda çeşitli  uyarıları yapmış olmasına ve her yerde ''ayık ol, amacını unutma'' yazıları olduğu halde Taksim'i ve ortamı ziyarete gelenler neredeyse bakkal fiyatına buldukları biraları bolca tükettiler günlerce, gecelerce. Her sabah Gezi Parkı sakinleri tarafından temizlendi kalabalığın bıraktığı çeşitli atıklar. Kalabalık arttıkça temizlik de zorlaşmaya başladı normal olarak. Bana burada ilginç gelen noktayı paylaşmak istiyorum; bakkal fiyatı 25 kuruş olan su 1 Liraya satılırken, 4,50 Lira olan bira 5 Liraya satılıyordu. Taşıdığına değmez diyordum o kadar cam şişe, o ağırlık, sanki işin içinde bir iş var gibi geldi bana. Bira firmalarının desteklediği iddialarının ise tamamen karalama amaçlı olduğunu biliyorum. Dış mihraklar yaptı ve bira şirketleri destekledi yaklaşımı yalnızca sulandırma amaçlıdır bu olağanüstü direnişi ki sulandıramadılar, sulandıramazlar.
Bu arada seyyar satıcıların yanı sıra dilenciler peydahlandı bir anda sanki birileri göndermiş gidin orada dilenin demiş gibi, ballyci, tinerci diye tanımlananlar da arttı bir anda. Pazar günkü gözlemlerim sayısal olarak doruk noktasına işaret ediyordu. Sanki güvenlik zaafı yaşanması istenircesine artmıştı sayı. Çarşı Grubunun değerli liderlerinden birinin seyyar bira satıcılarını ikna ederek park dışına çıkarma çabası sırasında bıçaklanması müdahaleye davetiye çıkardı. Parkın sakinleri her türlü güzelliği yaparken, çıkar için orada olanlardan biri tarafından bir güzel insan bıçaklanmıştı, teselli bulduğumuz nokta hafif atlatmış olmasıydı. Bir santimetre ile yaşama tutunmuştu aslına bakarsanız. Bir santim uzağına girse bıçak, o güzel insanı kan kaybından yitirmemiz işten bile değildi...
Derken 11 Haziaran'a geldik. Geçen her gün, her sessiz geçen gün gerilimi de tırmandırıyordu Taksim'in dışında. Kuzey Afrika turu sonrası mitingler başlamıştı. %50 söylemleri ile kutuplaştırma çalışmaları hız kazanmıştı. 11 Haziran'da meydan hıncahınç doluyorken ve henüz slogan atılmamışken bir anda nereden geldiği belli olmayacak sıklıkta gaz kapsülleri yağmaya başladı meydanın üstündeki biz çapulcuların üstüne üstüne... Kaçışma başlar gibi olduğunda bir yandan sakin olun çağrısı yapıyorduk, ne de olsa 31 Mayıs'ta öğrenmiştik sakin olmayı ve sakin olun demeyi. Meydanın İstiklal Caddesi girişine yakın bir noktadaydım ve ortalık bir anda bembeyaz olmuştu. Maskeyi takana kadar o muhteşem biber gazını doyasıya çektim ciğerlerime. ''Öksürünceye, tıksırıncaya, aksırıncaya kadar'' çektim. Bir yandan da uzaklaşmaya çalıştım. Gözlüğü gözüme takınca rahatladım ancak, gaz bulutu nedeniyle görünmüyordu hiç bir şey ve gaz yağmuru sürüyordu. Zar zor bir nargile kafeye girdim son adam olarak. Girdikten sonra kapattılar kapıyı. İçerisi tıklım tıklım doluydu gaz acısı çekenlerle. 5-10 dakika olmuştu ki bizi dışarı çıkardılar, gidin tehlike geçti kapatıyoruz diyerek hala gazlanmakta olan sokağa attılar. Oradan çıktıktan sonra, eylem için geldikçe zaman zaman yenilenmeye uğradığım dost mekana geçmeyi başardım. Dışarıda tek yönlü bir savaş vardı. Bir taraf gaz sıkıyor bir taraf kaçışıyordu. Bulunduğum kafe sokaktaki herkesin yardımına koştu, içeri aldı ve hazırladığı solüsyonlarla ilk yardımı yaptı. Polis, kafenin kapısına kadar geldi, üst katta olmamız ve sessizce oturuyor olmamız nedeniyle bizi göremedi ve yalnızca! sokağı gazlamakla yetindi. Meydanda olup da gaz yiyen arkadaşlarımızla mesajlaştık ve durumun 11 Haziran gecesi için çok vahim olduğunu ve polisin meydana kimseyi almamak için kimseye acımayacağını net olarak gördük. Saatler 23.00'ü gösterirken Tarlabaşı'nda bekleyen Aksaray dolmuşuna binerek Taksim'den uzaklaştım. Nefretimi güçlendirdi gaz, gazı sıkanlar ve gaz sıkılması talimatını verenler. Ciğerlerim bayram etmişti, sigarasız geçen yılların acısını kat be kat çıkarmak üzere çok iyi geldi. Elleriniz dert görmesin.
11 Haziran gecesi öfkenin çığ gibi büyüdüğünü gördüm göz göze geldiğimiz, konuştuğumuz insanlarda. Gözler ateş püskürüyordu, korku da vardı biraz sanki ama yılgınlık yoktu. Düşünmeye eşlik ediyordu adeta gözler, direnişi sürdürümü için ne yapmalıyız düşüncesine...
Takvimler 13 Haziran'ı gösterdiğinde Taksim Platformu'ndan bir heyetin ve bazı sanatçı ve yusufçukların Başbakanlıkta görüşme yapacakları bilgisi düştü medyaya. Heyette yok yoktu. Direişçilerle omuz omuza gaz yiyen de vardı, mizansen kamberleri de... Çıkışta önce Bakan Hüseyin Çelik konuştu, sonra heyet adına belirlenmiş konuşmacılar aktardı durumu. Heyet adına konuşanlar son sözün Taksim'de direnenlerde olduğunun altını çizdiler ta ki Sunay Akın'ın araya girip aşağıdaki linkteki meşhur talihsiz konuşmasını yapana kadar. Zafer kazanılmış gibi anlattı her şeyi. O çok sevdiğim, gösterilerini defalarca izlediğim, Oyuncak Müzesi'ni ziyaret ettiğim. Bugüne kadar kitaplarını okumak ve armağan etmekten mutlu olduğum Sunay Akın... Sunay Akın bu konuşmayı yaparken bir anda yok oldu gitti bendeki etkisi, güvenilirliği, özetle Sunay Akın bitti benim için. Yazık etti bu sevgiye, demek ki kandırmış bizleri. Olsun alıştık kandırılmaya ve dönenlere...
http://www.posta.com.tr/video-izle/turkiye/Gezi-Parki-gorusmesi-ardindan-sanatcilarin-aciklamalari.htm?VideoID=10016

15 Haziran'da bir çapulcu arkadaşımla konuşuyorduk, bu eylem bitirilmeli mi? Bitirilecekse nasıl bir son yapılmalı. Gün boyu çok şey konuştuk bu çerçevede. Bu arada Taksim Dayanışma Platformu da ''mücadeleye devam'' kararını duyurdu. Bu duyuru üzerine herkes Taksim'e gitmek üzere hazırlanırken Taksim'e erişimi kesmek için her yol denendi. Akşam saatlerinde Taksim'e giden her yolda polis müdahalesi başladı. Sabah erken saatlerde direnişin kahramanlarından Çarşı Grubu'nun önemli isimleri evlerinden alınarak gözdağı verilmeye çalışıldı. Çarşı'nın direnişteki önemini tüm dünya biliyor ki gerçekten çok değerliydi yaptıkları... Her türlü sindirme uğraşlarına karşın da dimdik devam ediyor saygın Çarşı Duruşu'na. Ultraslan'ın duruşu daha doğrusu duramayışı ise nasıl bir taraftar grubu olduğu hakkındaki düşüncelerimizi perçinledi. Galatasaray Lisesi ve Galatasaray Üniversitesi duruşu ile bağdaşmayan bir tavır, yazık çok yazık...
Çarşı her şeye karşı'n Beşiktaş'ta toplanmaya başlamıştı. Çıkacak karara göre de hareket edilecekti. Karar Beşiktaş'ta kalmak yolunda çıktı. Çarşı, Beşiktaş Çarşı'da kalma kararı verdi Taksim'e çıkmak isteyenler yaklaşık 10.000 kişi olduğunu söyledi o anda orada olan arkadaşım ve Taksim'e doğru yürüyüşe geçtiler. Nişantaşı'na gelemeden gaza boğuldular, sokak aralarında, apartman boşluklarında polis ile köşe kapmaca. Köşe kapmacanın ana unsuru bilindiği gibi biber gazı idi ki gazı soluyanlar bilirler nasıl olduğunu. En son 11 Haziran'da soludum doyasıya, üzerinden 24 gün geçti hala ağrı var göğsümde, yaklaşık beş yıldır sigara içmediğim ve sigaralı ortamlarda bulunmadığım halde. 15 Haziran Cumartesi tarihe kazınan bir gece oldu yine, İstanbul'un daha yeşil kalmasını isteyenler yine gaza boğuldu ki gaz bombardımanı olan her yerde evlere kadar girdiği de biliniyor. Neyse ki ''vergilerimiz son kuruşuna kadar bize döndü'' dedi birileri twitter'da. Evet son kuruşuna kadar döndü ve dönmeye de devam ediyor yeni alınan Tomalar ve biten gaz stoklarının yenilenmesi ile... Taksim Dayanışma'nın açıklaması ile ilgili Ekşi Sözlük yorumlarını da paylaşıyorum;
http://eksisozluk.com/15-haziran-2013-taksim-dayanismasinin-aciklamasi--3880186
http://gezisekmeleri.tumblr.com/
Aslında yazacak o kadar an var ki Gezi Parkı ile ilgili yaşadığım. Her günü o anda yazmamış olmanın mahcupluğuyla bitiriyorum burada. Sürçü lisan etti isem affola... Gazın etkisine verin...
Sağlıkla, sevgiyle...
Taylanca

Fotoğraflar: TÖÇ