Delilik... Paulo Coelho

"İçinde bir tutam delilik olmayan hayat eksik bir hayattır"

Paulo Coelho

Ne dersiniz haklı değil mi Paulo Coelho? Delilik yapmak değil mi bizleri mutlu eden, delilikler değil mi güldüren? Çocukken yaptığımız delilikleri anımsıyor muyuz? Neler neler yapardık? Nelere gülerdik? 

Büyüdükçe yitirdik deliliklerimizi. Ne de olsa kocaman adam olduk, kocaman kadın olduk. Delilik yaparsak gülerler diye düşündük, çünkü büyüklerimizden öyle gördük. Ayrıca gülmek ayıp değil miydi, öyle dememişler miydi bizler büyürken? Öğrencilik yıllarımızda cezayı güldükçe almadık mı?

Neyse ki öğrendik büyürken delilik yapmamayı ve ciddi olmayı da adam olduk! Yoksa deli meli derlerdi de rezil olurduk... Adam da olamazdık!..

Bu konuda kendimi çok şanslı hissediyorum. Hep güldüm, hep gülmeye özendirildim, annem, babam, abilerim ve ablam tarafından. İlk öğretmenlerim ailemdi, lksel Öğretmenimdi, Ayhan Öğretmenimdi ilkokullarımdan. İlk okullarım diyorum, üç farklı okulda iki farklı öğretmen ile okudum. Neden üç okul iki öğretmen derseniz, Ayhan öğretmenimin tayini çıktı dördüncü sınıf sonunda ben de ailemin sağlıklı öngörüsü ile öğretmenimin peşinden gittim. Her iki öğretmenim de benim için çok değerliydi. İlkokulu bitirişimin üzerinden geçen 33 yıla karşın gözümde iki sevgili öğretmenimin gülen yüzleri var... Yazımı okumak için zamanınız varsa beni anlayacaksınız, neden sevdiğimi yazdım canım öğretmenlerimi...

http://taylanca35.blogspot.com/2013/01/ilkokul-ogretmenlerim.html

Gelelim kocaman adam olduğum zamanlara. Arada da çok iyi öğretmenlerim oldu ki onları da kısa zamanda anacağım, anmak istiyorum...

Kocaman adam oldum, üniversite bitti, iş yaşamına atıldım. Ciddi olmam beklendi ve istendi. Olabildim mi sizce? Hayır olamadım tabii ki. Olamam ki, deliyim ben. Genlerime bir tutam delilik atılmış ve kalıcı olmuş sanırım. Ben de canım oğlumun genlerine attım bir tutam deliliği ve bu yüzden çok iyi anlaşıyoruz, can oğlumla. İki delinin anlaştığı kadar anlaşıyoruz. Tüm deliliğimle, can oğlumun tüm deliliğini seviyor ve sayıyorum. Aman oğlum deliliği sakın bırakma...

Sevgimle

Taylanca

24 Kasım, utanıyorum, utandım... Öğretmen

Bugün 23 Kasım 2013. Ankara'da bir grup öğretmen biber gazı, TOMA dolayısıyla tazyikli su, cop gibi kavramlarla tanıştı. Yurdumun polisi kendinin polis olmasını sağlayan öğretmenlere şiddet uyguladı; kendisinin bir şey olmasını sağlayan ÜST DÜZEY bürokratların talimatları nedeniyle.

Babası, abisi ve ablası eğitimci olan ben, çok sayıda dostu ve arkadaşı eğitimci olan ben, çok sayıda dostunun ailesinde eğitimci olan ben...Yaşamına dokunan herkesten bir şeyler öğrenen ben, Büyük Ressam Kenan Evren Paşamızın bir parmak balı olan '' 24 Kasım Öğretmenler Günü''nü yıllarca kutladım, ÖZÜR DİLİYORUM, tüm ÖĞRETMENLERİMDEN. Anladım ki yanlışmış kutlamak...

Bugün, yani, 23 Kasım 2013 tarihe geçti: Ankara'da eğitim emekçilerini, eğitim emekçilerinin yetiştirdiği bürokratların emirleriyle, eğitim emekçilerinin yetiştirdiği polisler gaz, cop ve tazyikli suyla tanıştırdı. Özetle ŞİDDET UYGULADI...

Beni utandıran ve bundan sonra, bir şeyler değişene kadar kutlamaktan vazgeçtiğim günü protesto etme kararı verdim.Yetti artık, işçi, öğrenci, genç, yaşlı, doğulu, batılı, kuzeyli, güneyli, Penguen seven, Uykusuz seven, Leman seven, kadın, erkek, erken kalkan, geç kalkan kişiler adına herkesi gazlayan, coplayan, sulayan kişileri protesto ediyorum.

24 Kasım Öğretmenler Günü kutlu olmasın, her şey yoluna girene ve tüm eğitimciler ADAM yerine konulana kadar uzak durulsun...

Yaşamıma giren tüm öğretmenlerimi seviyorum, sayıyorum. Seveceğim, sayacağım... Sağ olun...

Size yapılanlar nedeniyle; UTANDIM, UTANIYORUM, UTANACAĞIM...

Sevgiyle...

Taylanca

İlkokul öğretmenlerim...

İlksel Öğretmenime ve Ayhan Öğretmenime saygım ve sevgimle... 

İlkokul öğretmenlerimiz değil midir bizlerde iz bırakanlar? Ailelerimiz dışındaki ilk öğretmenlerimiz değil midir onlar? Onlar değil midir bizi biz yapan temelin harcında büyük emeği olan? İki öğretmenim oldu ilk okullarımda, ikisini de çok sevdim, ikisinden de çok şey öğrendim, ikisi de çok değerliler benim için.

İlkokula Kayseri'de birinci sınıfı okumadan, ikinci sınıftan başladım. İlksel Kılıçkan'dı öğretmenim. Sevgi dolu, yaşam dolu, kendisine, öğrencisine ve mesleğine saygı duyan, seven bir öğretmendi. İkinci sınıftan başlamamın sıkıntıları vardı; herkes birbirini bir yıldır tanırken kimseyi tanımamak, yaş olarak herkesten bir yaş küçük olmak gibi. Zorlandığımı dün gibi anımsıyorum ilk yılımda herkes ikinci yılını geçirirken ilk okulunda. Bir de cüsse olarak küçücük oluşum eklenince bugünün tersine, zorlanma düzeyim artmıştı. Neyse ki İlksel öğretmenim vardı da bu süreci çok çabuk aşmamı sağladı, derslerimden de geri kalmadan ve kimseye ezilmeden zihin ve beden açısından. Hepimiz çok severdik sevgili öğretmenimizi. 1976-77, 1977-78 eğitim-öğretim dönemlerinde okutmuştu beni Şükrü Malaz İlkokulu'nda. Sonra babamın tayininin çıkması nedeniyle ağlayarak ayrılmıştık birbirimizden sevgili öğretmenimle ve sevgili arkadaşlarımla. Yeni ilkokulum Sivas'ta Selçuk İlkokulu ve öğretmenim de Ayhan Amca olmuştu. Sevgili Ayhan Öğretmenim de çok sevgi ve yaşam coşkusu dolu bir öğretmendi. Çok deneyimli bir öğretmendi, kim bilir kaç öğrenciye annelik etmişti, kaç öğrenciyi mezun etmişti o güzel yüreğiyle? 1978-79 ve 1979-80 öğretim dönemlerinde öğretmenim olmuştu sevgili Ayhan öğretmenim. Beşinci sınıfa geçtiğimizde başka bir okula tayin etmişlerdi, ben de dahil bir çok öğrencisi peşinden gitmiştik yeni okuluna, yeni okulumuza.
O yıllarda sokak çatışmaları bombalı eylemler, suikastler olurdu bol bol. Ayhan öğretmenim bize sürekli öğütler verir, zaman zaman evlerimize de bırakırdı uzakta oturduğumuz için. Günün birinde okulumuzun karşısındaki kahvehane bombalandı. Ayhan Öğretmenim ortalık yatışana kadar bizlerin korkusunu dindirdi, sakinleştirdi, yaşadığımız travmayı yok etti adeta ve sonrasında hepimizin  sağ salim evlerimize erişimini sağladı.
Aslında anlatacak çok şey var hem İlksel öğretmenimle hem de Ayhan öğretmenimle ilgili. Her iki sevgili öğretmenim dersleri öğretmenin yanı sıra, yaşamı, sevmeyi, saymayı, yüreği, yürekliliği, bilgiyi, erdemi, insanlığı öğrettiler. Sevgili ailemden aldıklarımı destekler şekilde öğrettiler her şeyi.
Sevgili İlksel ve Ayhan Öğretmenlerim; sizleri çok seviyorum. Saygı ve sevgilerimle...
Taylanca
01.01.2013